Επιθυμητές σκέψεις

Σου γράφω για να σου πω πολλά.
Όλα αυτά που εσύ τα θεωρείς άσχημα και ανούσια,αυτά είναι που κάνουν όμορφη την ζωή μας.
Μάθε να αγαπάς.
Μάθε να σέβεσαι και να εκτιμάς.
Ναι σε σένα μιλάω.Σε σένα που τα έχεις παρατήσει όλα.
Κοίταξε έξω από το παράθυρο σου.
Πίσω από τα κτήρια και τις μεγαλουπόλεις.
Παιδιά που παίζουν χαρούμενα,ευτυχισμένα.
Πιο πέρα βεβαια υπάρχει και η άλλη μεριά.
Θλιμμένα πρόσωπα που αναζητούν αγάπη.
Μπορείς να τα βοηθήσεις;
Αν δεν μπορείς δεν πειράζει.
Δώσε όση αγάπη έχεις σε αυτούς που μπορείς.
Έχεις ακόμη δύναμη μέσα σου και το ξέρω.
Σε βλέπω που χαμογέλασες.
Σε βλέπω που δάκρυσες.
Ναι,η ζωή είναι όμορφη,αρκεί να την ανακαλύψεις.
Μην κρύβεσαι πάλι στο κελί σου.
Διώξε το σκοτάδι,διώξε τις σκιές.
Το παράθυρο σε περιμένει κλειστό.

Άνοιξε το να μπει ο ήλιος.

Και έτσι όπως μαλακα θα σου χαϊδέψει το πρόσωπο,χαιρέτησε τον.

Μην κοιτάς πια τους άδειους τοίχους.

Πρσπάθησε να κοιτάξεις παραπέρα.
Θα πληγωθείς κάποιες φορες και θα πονέσεις,το ξέρω.
Αξίζει όμως τον κόπο.
Κρατα τις γλυκές αναμνήσεις και οποτε εμφανίζονται οι άσχημες,δίνε τους μια γλυκιά νότα με χαμόγελο.
Θα κανεις λάθη ,όπως όλοι μας άλλωστε.
Έτσι πρέπει πολλές φορες όμως.
Να μαθαίνεις από τα λάθη σου.
Πάψε να υποτιμάς ότι πολυτιμότερο έχεις.
Το ξέρω είναι δύσκολο.
Έχεις προβλήματα.
Όλοι έχουμε.
Μην σε κάνουν αυτά τα προβλήματα αδύναμο όμως.
Για κάποιο λόγο γίνονται όλα.
Ξεκινα λοιπόν.
Άνοιξε το παράθυρο,βγές στο μπαλκόνι.
Η ζωή είναι όμορφη,ο κόσμος μας είναι όμορφος... 

Όνειρο σβηστό

πυρακτωμενη λαμπα στο δωματιο της ουτοπιας
ενα φως,ενας κοσμος διαφορετικος
η μυρωδια της ανοιξης καθε στιγμη της ημερας
ομορφα προσωπα που σου χαμογελανε με καθε ευκαιρια
μυρισες και ερωτα γλυκια μου ουτοπια
τα κυματα σε αγκαλιαζουν,το φως σε κατακλυζει
ανογεις τα ματια σου και παλι την λαμπα βλεπεις
ειναι σβηστη τωρα,,,,

Σκέψεις καθημερινότητας

αποψε ειμαι νεκρος
ειμαι αδειος απο συναισθηματα
δεν υπαρχω για κανενα
η μνημη μου ειναι θολη
οι αναμνησεις μου εχουν χαθει
τα ματια μου ομως λαμπυριζουν
μαλλον τα βασανα του πονου τελειωσανε
ετσι θελω να σκεφτομαι γιατι με συμφερει
το προχτες ειναι μπροστα μου
ενα παιδι που κλαιει και γελαει,παιζει με τους φιλους του
ξαφνικα κλαιω,κλαιω δυνατα
και ποναω που τα εχασα ολα αυτα
δεν ειμαι πια παιδι
γιατι εσυ δεν με αφηνεις
σα χαμενος προχωραω μπροστα στην λεωφορο
και σκεφτομαι ξανα
γεννηθηκα παλι απο τις σταχτες μου
πρεπει να συνεχισω
δεν θα εγκαταλειψω ομως
η ζωη μου μπροστα μου παλι ξεκιναει,,,,

Καθισμένος

καθισμένος σε ένα ίδιο περιβάλλον.
οι εικόνες επαναλαμβάνονται,οι φωνές σταματάνε.
βγάζω κραυγές δίχως να ακούγομαι.
τα χρονια περνάνε μα εγώ ακόμα κάθομαι,από ανάγκη,από υποχρέωση.
δεν είμαι κουρασμένος αλλα πονάω.ούτε πληγές έχω.
έχασα και το υποκατάστατο μου.
το μέλλον διαγράφεται λαμπρό.
καθισμένος πάλι λειτουργώντας σε αυτήν την θέση,σε αυτήν την στάση ζωής.
κινούμαι,μιλάω,μαθαίνω.εκφράζομαι μένοντας ίδιος στον τρόπο που ζω.
σταμάτησα να φωνάζω,κανεις δεν με άκουγε άλλωστε.τα δάκρυα στέρεψαν,ο πόνος χάθηκε,
αλλά ευτυχισμένος δεν είμαι.
καθισμένος συνεχίζω.είναι βραδυ "αλλά" το φεγγάρι φωτίζει τις σκέψεις μου.
σηκώνομαι.προσπαθώ να κρατηθώ αλλα δεν μπορώ και πέφτω χάμω.
κοίταω με πόνο,πάλι δάκρυα εμφανίστηκαν.τα πόδια μου είχαν χαθεί.
στέκομαι εκεί περιμένοντας την ώρα που θα βρεθεί ένα χέρι να με σηκώσει...

Ικανοποιητικη Ομορφια

Καλημερα αγαπημενε μου φιλε.

Σε ειχα παραμελησει καιρο,

αλλα δες σε θυμηθηκα παλι.

Θυμασαι τις συζητησεις μας,τις φωνες μας,τις αντιρρησεις μας;

Σε θυμηθηκα προχτες που αντικριζα τον αδειο τοιχο της φιλιας μου.

Σε μια γωνια ομως ησουν εσυ

ιδιος οπως παντα,ολοιδιος με μενα.

Μου χαμογελασες θυμασαι;

Στεναχωρια νοιωθω,η καρδια μου ποναει βαρια.

Αληθεια εμεινα μοναχος;

Μα να!Ηρθες παλι διπλα μου,μεσα μου

με αυτο το χαμογελο.

Το χαμογελο της ικανοποιησης...

Χρωματα Καρδιας

Ο ουρανος μας ειναι γκρι.

Οι πολεις μας ειναι γκρι

Οι καρδιες μας ειναι γκρι.

Αυτη η πανδαισια των χρωματων

μετατραπηκε σε μονοχρωμια.

Τα ποταμια,οι λιμνες,οι θαλασσες

χανονται και μας αφηνουν.

Οι ψυχες μας πετανε σαν τα αποδημητικα πουλια,

για να βρουν πιο ζεστες ψυχες να μπουν.

Τα φιλια ειναι ψυχρα,αδιαφορα,διχως νοημα.

Η πολη εχει ερημωθει απο ζωντανες ψυχες.

Περναει ο καιρος και οι ελπιδες χανονται.

Αλλα,ετσι ξαφνικα οι πολεις γεμισανε χρωματα,

οι λιμνες,τα ποταμια επιστρεψανε,οι ζεστες ψυχες

επανηλθαν στις σωστες καρδιες.

ο δρομος γεμισε.

ηρθε η ανοιξη...